گاهي بايد در سفر زندگي مكث كنيم، نگاهي به گذشته بيندازيم و همه آن را با هم و يكجا ببينيم.

گاهي بايد درك كنيم هر آنچه را كه انجام داديم و انجام نداديم و از آن بگذريم.

همه ما درست و غلطهاي خودمان را داريم. مهم اين است كه ادامه دهيم و فراموش نكنيم، اگر اشتباهي را بارها و بارها تكرار كرديم، حتما انتخاب كرديم كه آنرا انجام دهيم و ديگر اشتباه نيست.

هزار راه نرفته، هزار كار نكرده و هزاران تجربه جديد، هنوز پيش روي ماست.

به همان ها دلخوش باشيم...

جمعه گذشته كه وسط يك جنگل زيبا بودم، كلي فكر كردم چرا به طبيعت دلبسته ام؟... شايد همه ما به طبيعت دلبسته ايم، چون از دل طبيعت هستيم و ذات ما هميشه به آن برميگردد. هر چقدر به تكنولوژي وابسته باشيم؛ هر چه به زندگي شهرنشيني عادت داشته باشيم؛ باز هم با ديدن طبيعت بخصوص اگر بكر باشد، علاقه داريم و روحمان را جلا ميدهد. قدم زدن روي خش خش برگهاي زرد و قرمز پاييزي. ديدن دشتها و كوه هاي سربه فلك كشيده - حتي از دور - باز هم خوشحالم ميكند. درست كردن آتش در دل طبيعت، نوشيدن چاي هيزمي و نگاه كردن به قارچهاي زير پا و ديدن قورباغه لابلاي برگها، خوشحالم ميكند. به همين سادگي ميتوان شاد شد... حتي ساده تر از اين حرفها